Aşağıda bugünün anlamına denk gelen Atatürkçü Düşünce Derneği Genel Merkezi’nin 2012 yılında yayınladığı bildiriyi yayınlıyoruz.
“Ulusal Egemenlik” İlkesinin Anlamı
“28 Şubat”ın bir “danışıklı dövüş”mü, yoksa “Cumhuriyet’i, yani doğru anlamıyla ulusal egemenliğe dayalı Türkiye Cumhuriyeti’ni içtenlikli olarak koruma ve kollama yasal ödevinin yerine getirilişi mi olduğu tartışılırken, “ulusal egemenlik” ilkesinin “gelişigüzel bir oy çokluğu, yani çoğunluk baskıcılığı” olmadığı gerçeği hep göz ardı edilmektedir!
93 yıl önce başlayan Türk Kurtuluş Savaşının, daha ilk bildirgesinde “Ulusun yazgısını yine ulusun azim ve kararı kurtaracaktır!” diyerek bayraklaştırdığı “Egemenlik kısıtsız ve koşulsuz ulusundur!” ilkesi, doğru anlamı ve dürüst uygulamasıyla, Türk Kurtuluş Savaşı’nın da, Türk Demokrasi Devrimin de meşruluğunu ve başarısını sağlayan en temel anayasa ilkesi olmuştur.
Gerçekten de Türk Devrimi, meşruluğunun temel ölçütü saydığı ulusal egemenlik ilkesini doğru anlamış ve dürüstlükle uygulamıştır.
Türk Devrimi’nin yabancı ve yerli karşıtları ise, Atatürk’ün SÖYLEV’de belirttiği gibi, daha Kurtuluş Savaşı’nın bu ilk bildirgesinden
başlayarak “ulusal egemenlik ilkesinin amansız düşmanı” olmuşlardır: önce “dinsizlik ve küfür” diye suçlayarak, sonra bu ilkenin gücü karşısında her zaman ve her ortamda direnemeyince, ondan yanaymış gibi görünüp içini boşaltmaya çalışarak!
Günümüze değin de öyle yapmakta süregelmişlerdir.
Gerçekten de, ulusal egemenlik düzeninin karşıtları, önce “ulus egemenliği ilkesinin dine aykırı olduğunu,” sonra “Halkımızın bu düzeni uygulamaya yetenekli olmadığını” savlayarak bu düzeni engellemeğe çalışmışlardır. Engelleyemeyince, bir yandan “dine aykırılık” savlarını sürdürürken bir yandan da, ulusal egemenlik ilkesini “basit bir çoğunluk oyu”na indirgeyerek tanımlamaya, cahil saydıkları halkı aldatabilecekleri umuduyla, “Halkın çoğunluğu halifelik-padişahlık istiyorsa, tarikat şeyhlerinin buyruklarına boyun eğmeyi yeğliyorsa, kadın-erkek eşitliğini istemiyorsa, bağımsız yargı istemiyorsa, okulların beyin yıkaması yapmasını istiyorsa, ... işte ulusal egemenlik düzeni budur. Cumhuriyet devrimleri ‘tepeden-inmecilik’tir.” demeye koyuldular.
İşte Türk demokrasi devriminin bu özel koşulları içinde belirlenen anayasamız, “değiştirilmesinin önerilmesini bile yasakladığı” maddeleriyle, “ulusal egemenlik” ilkesini doğru anlamı ile özümlemiş ve bu tür saldırılara karşı güvenceye almıştır:
Devletin biçiminin cumhuriyet, toplumsal düzeninin laik ve sosyal hukuk düzeni, resmi dilinin Türkçe, Misak-ı Milli’ye dayalı ülkesinin ve ulusunun bölünmez, başkentinin de Ankara olması, Kurtuluş Savaşı’nın kutsal amaç olarak benimsediği ulusal egemenlik düzeninin doğal ve zorunlu gerekleridir.
Bu nedenle de değiştirilmesinin önerilmesi bile demokrasiyi, yani ulusal egemenlik düzenini yıkma anlamına geldiği için meşruluk-dışı bir girişim sayılmıştır.
BASKIYA KARŞI DİRENME HAKKI VE DÜZENLENİŞİ
Ulusal egemenlik düzenini ulusumuz için yaşam sorunu sayan Türk Devrimi de, bu düzenin temel yapı taşları olan yukardaki ilkelerin, hangi kılıf altında olursa olsun değiştirilmeğe kalkışılmasını “baskı düzeni kurma, yani Cumhuriyete karşı darbe girişimi” saymış, buna karşı başta Cumhuriyet Kurumları olmak üzere, her yurttaşın da direnme hakkının doğacağını 1920’lerin başındanberi ilke edinmiştir.
Bu amaçla ulusal egemenlik düzeninin şu temel niteliklerini hep ön planda tutmuştur:
- Ulusal egemenlik düzeni, “gelişigüzel bir oy çokluğu” düzeni değildir. Örneğin “yasaları değişmez dinsel kurallara göre yapalım mı?”, “Okullar bir dinin, bir mezhebin, bir etnik kesimin ölçülerine göre eğitim yapsın mı?”, “Kadınlara erkeklerle eşit yurttaş ve insan hakları tanınsın mı?”, “Ortak bir ulusal kimliğimiz olsun mu?” ... gibi oylamaların yapılmasını önermek bile ulusal egemenlik düzeninde meşruluk-dışıdır.
- Doğru anlamıyla ulusal egemenlik:
- * “Her bireyin, din, mezhep, ideoloji, dil, cinsiyet, soy, sınıf ve meslek ayrımı olmaksızın doğuştan vazgeçilmez, devredilmez eşit insan ve yurttaş hakları hiçbir gerekçeyle çiğnenmemek koşuluyla, bir toplumun kendisini özgür oy yoluyla yönetmesi demektir;
- * Kamu düzeninin, yani ortak yaşamın hergün, her yurttaş tarafından özgürce irdelenip, eleştirilip, sorgulanıp, değiştirilme önerilerinde bulunulmasına hiçbir gerekçeyle, hiçbir engel çıkarılmaması demektir;
- * Laiklik ilkesinin, yani her türlü insanlararası ilişkileri düzenleyen hukuk ve yasa kurallarının asla kutsallık adına yapılmaması, onlara eleştirilmezlik ve değiştirilmezlik niteliği vermeğe kalkışılmaması ilkesinin tüm yurttaşların ortak siyasal kültür paydası olması demektir;
- * Yönetim yetkisi verilen kişi ve örgütlerin attıkları her adımın sorumluluğunu taşımaları demektir;
- * Bu, insan ve yurttaş hak ve özgürlüklerinin güvencede olması için yargı kurumunun bağımsız olması demektir;
- * Bu içeriği ile ulusal egemenlik düzenini engellemeğe ya da yıkmaya kalkışacak herhangi bir güce karşı her yurttaşın “baskıya karşı direnme hakkı”nın doğacağını anlatır!
Batı ülkelerinin ancak iki dünya savaşı ile faşizm ve komünizm yıkımlarını yaşadıktan sonra 1948 İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi’nde kabul edebildikleri “Baskıcı yönetime karşı direnme hakkı”nı, Atatürk’ün önderliğindeki Türk Devrimi başından beri açıkça benimsemiş ve Türkiye Cumhuriyeti anayasal düzeninin temeline koymuştur.
Başta TBMM olmak üzere, Cumhuriyet hükümetlerinin ve yönetimlerindeki kamu kurumlarının, siyasal partilerin, bağımsız yargının, özgür basının, özerk üniversitenin, … varlık nedenleri, ulus egemenliğini güvencede bulundurmaktır. Türk Devrimi Türk Silahlı Kuvvetleri’ne de anayasayla ve kuruluş yasasıyla “Cumhuriyeti koruma ve kollama” görevini vermiştir.
Tek amaç, doğru anlamı ve dürüst uygulamasıyla ulusal egemenlik ilkesini yürürlükte tutmak, bu ilkeyi ortadan kaldırıcı hiçbir girişime geçit vermemektir.
Demokrasi düzeninde ne TBMM’nin, ne hükümetlerin, ne siyasal partilerin, ne silahlı kuvvetlerin, ne de başka kurum ve kuruluşların, ulusal egemenlik ilkesini ortadan kaldırma anlamına gelen herhangi bir girişime kalkışma hakkı, ayrıcalığı yoktur.
Tam tersine, bütün bu kurumların varlık nedeni, ulusal egemenlik düzenini doğru anlamıyla yürürlükte ve güvencede bulundurmaktır.
Bu kurumların birinden ya da birkaçından ulusal egemenlik düzenine karşı gelebilecek bir saldırı, bir ulus ve ülke için düşülebilecek en kötü durum olup, Atatürk’ün deyimiyle ‘bütün yurttaşların biribirinin boğazına saldırması’ ve hukuk- ve yasa-tanımazlığın egemen olması sonucunu doğuracağı için ve böyle bir iç kavga durumuna sürüklenen bir ülkede, ulus bağımsızlığı ve ülke bütünlüğü en ağır tehdit altına gireceği gibi, ağır iç çekişmelerden sonra olağan demokrasi düzenine dönmeye de kısa ve orta süremde artık olanak bulunamayacağı için, Cumhuriyeti, yani ulusal egemenlik düzenini koruyup kollamak görevi anayasada sahipsiz bırakılmamıştır.
Öteki kurumların görevlerini yap(a)mayıp ülkeyi kargaşaya düşürmeleri durumunda görev üstlenecek “Silahlı Kuvvetler”in bu görevi kötüye kullanma olasılığına karşı güvence ise, tek tek her bireyi ile birlikte ulusun toptan kaldırmasıdır.
Ulusun böyle bir duruma düşmemesi için ödev; demokratik ödev ve sorumluluklarının bilinciyle davranması gereken başta Türkiye Büyük Millet Meclisi olmak üzere, bağımsız yargıya, siyasal partilere, basına, bilim ve düşün-sanat kurumlarına, demokratik kitle örgütlerine ve tüm ulusa düşmektedir.
92 YIL SONRA HATIRLATIYORUZ.
Atatürkçü Düşünce Derneği
Genel Merkezi
İsveç Postası
