SANDIKTA BİR KİŞİ SEÇİLİR, BİR AİLE DEĞİL!

SANDIKTA BİR KİŞİ SEÇİLİR, BİR AİLE DEĞİL!

Siyaset miras, makam aile mülkü, halkın iradesi de devredilebilir bir yetki değildir. Toplum olarak bazı alışkanlıklarımızı yeniden sorgulamanın zamanı geldi. Özellikle bireysel özgürlük, meslek seçimi, siyasi temsil ve kamu gücünün kullanımı konusunda zihniyetimizi değiştirmemiz gerekiyor.

KÜLTÜR - SANAT - 2026-11-09 12:02:46 Bu içerik 272 kez okundu.

İSVEÇ POSTASI / Esane Afşar Sayınqala

Siyaset miras, makam aile mülkü, halkın iradesi de devredilebilir bir yetki değildir.

Toplum olarak bazı alışkanlıklarımızı yeniden sorgulamanın zamanı geldi. Özellikle bireysel özgürlük, meslek seçimi, siyasi temsil ve kamu gücünün kullanımı konusunda zihniyetimizi değiştirmemiz gerekiyor.

Çağımız, bireyin kendi kararlarını verebildiği, yeteneklerini özgürce geliştirebildiği ve geleceğini kendi iradesiyle şekillendirebildiği bir çağdır. Artık insanların yalnızca ailelerinden devraldıkları kimliklerle değil, kendi düşünceleri, becerileri ve başarılarıyla değerlendirilmesi gerektiğini kabul etmeliyiz.

Peki, hayatın her alanında özgürlüğü savunurken neden meslek seçiminde ve özellikle siyasette aileden gelen alışkanlıkların, beklentilerin ve ayrıcalıkların etkisinden kurtulamıyoruz?

Bir doktorun çocuğu doktor olmak zorunda değildir. Bir öğretmenin evladı öğretmenliği seçmek mecburiyetinde değildir. Bir iş insanının çocuğu ailesinin işini devralmak istemeyebilir.

Bunların hepsi son derece doğaldır.

Öyleyse bir siyasetçinin çocuğunun da mutlaka siyasete atılmasını neden doğal bir devamlılık olarak görüyor

BİR KİŞİ SEÇİLİR, AİLESİ DEĞİL!

Gelelim meselenin asıl can alıcı noktasına.

Seçimlerde halk bir adaya oy verir. O adaya belirli bir görevi yerine getirmesi için yetki tanır. Halkın verdiği bu yetki, seçilen kişinin ailesine verilmiş bir yetki değildir.

Bir belediye başkanı seçildiğinde eşi belediye başkanı olmaz. Bir milletvekili seçildiğinde kardeşi milletvekili sıfatı kazanmaz. Bir bakan göreve geldiğinde çocukları devlet yönetiminde kendiliğinden söz sahibi hâline gelmez.

Peki, öyleyse neden bazı durumlarda siyasi makamların çevresinde aile üyelerinin de etkili olduğu, yakınlık ilişkilerinin karar alma süreçlerinde belirleyici hâle gelebildiği bir tabloyla karşılaşıyoruz?

Elbette siyasetçilerin aile bireyleri de bu toplumun vatandaşlarıdır. Onların da çalışma, üretme, meslek edinme ve siyasete katılma hakları vardır. Ancak bu haklar, aile bağlarından kaynaklanan bir ayrıcalığa dönüşmemelidir.

Kamu görevleri kişisel yakınlıklara göre dağıtılmamalıdır. Kamu kaynakları aile ilişkileri üzerinden yönlendirilmemelidir. Karar alma süreçlerinde kişisel sadakat, kamu yararının önüne geçmemelidir.

Bir siyasetçinin yakını olmak, bir insana ne otomatik olarak suçluluk yükler ne de özel bir üstünlük kazandırır. Ölçü açık olmalıdır: Herkes kendi eylemlerinden sorumlu olmalı, her görev liyakat ve hukuk çerçevesinde yürütülmelidir.

Sandıkta bir kişi seçilir; ailesine sınırsız yetki verilmez. Halk bir temsilci belirler; bir aileye yönetme hakkı devretmez.

Bu ilkeyi ne kadar güçlü savunursak demokrasimizin temellerini de o kadar sağlamlaştırırız.

MESELE AİLE DEĞİL, ZİHNİYET MESELESİDİR!

Burada yanlış anlaşılmaması gereken önemli bir nokta var.

Meselemiz, siyasetçilerin çocuklarını veya yakınlarını hedef göstermek değildir. Bir insanın ailesinin siyasi kimliği, onun kendi başına değerlendirilmesine engel olmamalıdır. Siyasetçilerin çocukları da herkes gibi kendi hayatlarını kurabilir, mesleklerini seçebilir ve isterlerse siyasete girebilirler.

Asıl mesele, aile bağlarının bir hak ediş ölçütü olarak görülmesidir.

Bir insanın hangi aileden geldiği değil, hangi yeterliliklere sahip olduğu önemlidir. Hangi soyadını taşıdığı değil, nasıl bir sorumluluk üstlendiği belirleyici olmalıdır.

Demokratik toplumlarda hiç kimse ailesinin geçmiş başarıları üzerinden otomatik olarak ödüllendirilmemeli, hiç kimse de ailesinin kimliği nedeniyle cezalandırılmamalıdır.

İhtiyacımız olan şey, kişileri değil ilkeleri merkeze alan bir anlayıştır.

Bu nedenle eleştirimiz insanlara değil, ayrıcalık üreten düzene; ailelere değil, aile bağlarını kamu gücüne dönüştüren anlayışa yöneliktir.

Sende Yorumla...
DİĞER HABERLER