İSVEÇ POSTASI

Deniz Gezmiş ve arkadaşları II. Dünya Savaşı sonrası yavaş yavaş Amerikan emperyalizminin boyunduruğu altına girerek, Rus komünizmine karşı ”Yeşil Kuşak” projesinin en önemli hattını oluşturan Türkiye’de yaşananlara yakından tanık oldular. Bu boyun eğişe, teslimiyetçiliğe güçleri yettiğince ama yiğitçe karşı çıktılar. Hiçbir zaman teslimiyetçiliği seçmediler. İdealleri ve ülkenin tam bağımsızlığı için canlarını feda ettiler.

Deniz ve arkadaşlarının hiçbir zaman vurgun, yolsuzluk,cüzdan, ayakkabı, boşalt gibi para kasalarıyla ve vatanı parsel parsel satma yöntemleriyle işleri olmadı ama onlar hep vicdanlarıyla bu ülkeyi ve insanlarını düşündüler, onlar için çalıştılar ve öldüler.

Deniz ve arkadaşları biliyorlardı ki, bu ülke insanı siyasi erkin kendi çıkarları için eğitimsiz, bilinçsiz bırakılmışlardır. Halkın büyük bir çoğunluğu muhafazakar, sağ eğilimli ve dini yönü ağır basan bir halktır. Kendilerine karşı çıkan, eylemlerine taşlı sopalı saldıran sakallı, kandırılmış, yoksul kişilerdir. Özgürlük, bağımsızlık, eşitlik, kardeşlik düşünceleri onlara uzaktır. Fakat, istenirse bu halk uyandıralabilir.



Deniz ve arkadaşları bunun için Amerikan emperyalizminin güdümündeki kokuşmuş, soygun, vurgun düzenine karşı başkaldırdılar. Bu uğurda canlarını hiç düşünmediler. Uslarına korku, düşlerine ölüm girmedi. Sevselerde, sevilselerde hep içlerinde gizli kaldı… Sevginin ideallerinin önüne geçmesine engel oldular.

Deniz ve arkadaşları Filistin halkının mücadelesine katılmayı bir vatan borcu, bir insanlık borcu saydılar… Kimileri orada bu uğurda öldü, kimileri uzun hapislikten sonra geri dönebildiler.

Deniz, 1965 yılında katıldığı devrimci mücadelesine, arkadaşları Yusuf Aslan ve Hüseyin İnan’la birlikte 6 MAYIS 1972 gecesi darağacında canıyla ödedi.

DENİZ ve arkadaşlarının mücadelesi günümüz gençliğine örnek olsun. Anıları önünde saygıyla eğiliyoruz, ruhları şad olsun…

HİÇBİR ZAMAN UNUTULMAYACAKLARDIR!..



Deniz’in babasına yazdığı son mektup…

“Baba,
Mektup elinize geçtiğinde ben aranızdan ayrılmış bulunuyorum. Ben ne kadar üzülmeyin dersem yine de üzüleceğinizi biliyorum. Fakat bu durumu metanetle karşılamanı istiyorum, insanlar doğar, büyür, yaşar, ölürler, önemli olan çok fazla yaşamak değil, yaşadığı süre içinde fazla şeyler yapabilmektir.

Bu nedenle ben erken gitmeyi normal karşılıyorum. Ve kaldı ki benden evvel giden arkadaşlarım hiçbir zaman ölüm karşısında tereddüt etmemişlerdir. Benim de düşmeyeceğimden şüphen olmasın, oğlun, ölüm karşısında aciz ve çaresiz kalmış değildir, o bu yola bilerek girdi ve sonunun da bu olduğunu biliyordu. Seninle düşüncelerimiz ayrı ama beni anlayacağını tahmin ediyorum. Sadece senin değil Türkiye’de yaşayan Kürt ve Türk halklarının da anlayacağına inanıyorum.

Cenazem için avukatlarıma gerekli talimatı verdim. Ayrıca savcıya da bildireceğim. Ankara’da 1969′da ölen arkadaşım Taylan Özgür’ün yanına gömülmek istiyorum. Onun için cenazemi İstanbul’a götürmeye kalkma, annemi teselli etmek sana düşüyor, kitaplarımı küçük kardeşime bırakıyorum. Kendisine özellikle tembih et. Onun bilim adamı olmasını istiyorum, bilimle uğraşsın ve unutmasın ki bilimle uğraşmak da bir yerde insanlığa hizmettir, son anda yaptıklarımdan en ufak pişmanlık duymadığımı belirtir, seni, annemi, ağabeyimi ve kardeşimi devrimciliğimin olanca ateşi ile kucaklarım.

Oğlun Deniz Gezmiş. Merkez Cezaevi”