Japonlar tarihte belki de en acı saatlerini Amerika’nın Hiroşima’da üzerlerine attıkları ilk atom bombasıyla yaşadı. 2. Dünya Savaşı Avrupa kıtasında son ermiş ama Asya bölümünde sürüyordu. Amerika, Almanya’dan kaçan bilimadamlarına yaptırdığı ilk nükleer Uranyum-235 tipi atom bombası 6 Ağustos 1945 yılında "Little Boy (Küçük Oğlan)” ile Japonya'nın Hiroşima kentine üzerine bırakıldığı zaman insanlık nasıl bir tehlike ile karşı karşıya olduğunu bilmiyordu. Atom bombası düştüğünde sıcağıyla kavurdu, nükleer etkisiyle de insanlığın geleceği vurdu.
Böylece dünya ilk atom bombasının korkunç yüzüyle karşı karşıya geldi. Hiroşima şehrinin tamamına yakını yakıldı, yıkıldı. 140 bin insan yaşamını yitirken, yüz binlercesi de yaralandı, sakat kaldı. Bugün bile etkileri ve uranyumu bedenlerinde taşıyan insanlar var. Şehirdeki bir tapınaktaki çanın çalınmasının ardından yapılan törenlere onbinler katıldı. Saldırıda ölenlerin anısına saygı durşunda bulunuldu. Bütün bunlardan insanlık ve emperyalizm bir ders alır mı diye dualar yapıldı
Törenlere katılan Japonya Başkanı Shinzo Abe, yaptığı konuşmasında nükleer saldırıya maruz kalan tek ülke olan Japonya’nın görevinin dünyayı nükleer silahlardan arındırmak olduğunu vurguladı.
Hiroşima Belediye Başkanı Kazumi Matsui da yaptığı konuşmasında kısaca, ”Atom bombası insanlık dışı bir silah ve mutlak bir düşmandır. Hiroşima'daki saldırıdan sağ kurtulanlar atom bombasının ne kadar tehlikeli olduğunu biliyorlar ve bunun için mücadelelerine devam edecekler” ifadelerini kullandı.
Tanınmış yazar ve gazeteci asırlık çınar Oktay Akbal 1959 yılında Hiroşima’ya yaptığı bir geziden etkilenerek yazdığı ”Hiroşimalar Bir Daha Olmasın” adlı kitabında atom bombasının insanlığın yüreğinde açtığı derin yaraları gözler önüne seriyordu.
Dünyaca ünlü büyük şairimiz Nazım Hikmet Hiroşima’nın acısını yüreğinde hissetmiş ve ”Kız Çocuğu” adlı o güzel şiirini kaleme almıştı. İşte şiir…
Kız çocuğu
Kapıları çalan benim
kapıları birer birer.
Gözünüze görünemem
göze görünmez ölüler.
Hiroşima'da öleli
oluyor bir on yıl kadar.
Yedi yaşında bir kızım,
büyümez ölü çocuklar.
Saçlarım tutuştu önce,
gözlerim yandı kavruldu.
Bir avuç kül oluverdim,
külüm havaya savruldu.
Benim sizden kendim için
hiçbir şey istediğim yok.
Şeker bile yiyemez ki
kâat gibi yanan çocuk.
Çalıyorum kapınızı,
teyze, amca, bir imza ver.
Çocuklar öldürülmesin
şeker de yiyebilsinler.
İnsanlık bundan bir ders çıkarır ve utanır mı?..
İsveç Postası
