İSVEÇ POSTASI
Atatürk’e koşun...
Naim Babüroğlu
Zaman zaman bir köşeye çekilirim.
Geceler çok uzun olur bazen.
Okudukça, gördükçe ülkemde olup biteni...
Her yanım kış olur.
Ve ben ağlarım...
★★★
Mustafa Kemal’e yapılan bunca nankörlüğü...
Milletin şeref ve namusunu kurtaran o kahramana, vefasızlığı görünce...
Kötülüğün zirvesi yoktur derim.
Bir mızrak yüreğe saplanır...
Ve ben ölürüm...
★★★
Düşünürüm...
Atatürk’ün kurduğu Diyanet İşleri Başkanlığını...
Ve sorarım, kendi kendime...
Diyanet’in İslam dinini sevdirmesi gerekirken...
Türkiye’de dinden uzaklaşan insan sayısı arttı mı?
Türkiye’de, yolsuzluk ve rüşvet yaygınlaştı mı?
Türkiye’de, günah olan “israf” sıradanlaştı mı?
★★★
Mesela...
Bir önceki Sayın Diyanet İşleri Başkanı...
Sekiz yıl boyunca, 45 farklı ülkeye gitti.
150 den fazla yurt dışı seyahati oldu.
Yaklaşık, 10 milyon lira harcırah aldı.
★★★
Makamından 11 kilometre mesafedeki Anıtkabir, o kadar uzak ki kendisine...
Yolu o denli yokuş ve mayınlı ki...
Sekiz yıllık görev süresince, bir kez bile ziyaret etmedi.
Kendi kurumunun kurucusuna, mezarında bir dua bile okumadı.
★★★
Bugüne gelirim...
2025 Eylül’ünde göreve başlayan yeni Diyanet İşleri Başkanı da geleneği bozmadı.
Altı ülkeye, yedi ziyaret yaptı.
Ama Anıtkabir, yine çok uzak.
Yine yokuş.
Yine mayınlı.
Makamını borçlu olduğu, devletin kurucusu Atatürk’ü henüz ziyaret etmedi.
10 Kasım hutbesinde de Atatürk’ü anmadı.
★★★
Oysa...
Atatürk olmasaydı, bu vatanda bayrak dalgalanmayacak, camide ezan okunmayacaktı.
Makamını borçlu olduğun Atatürk’e...
Vefa borcu var, kul hakkı var...
“Vefa imandandır” derler.
“Kul hakkı yemek haramdır” derler.
★★★
Haberleri izlerim, televizyonu açıp açıp kapatırım.
Pencereye koşarım, derin bir nefes alır...
Yine Atatürk’e koşarım.
Ve ilk Diyanet İşleri Başkanı Rıfat Börekçi’nin kahramanlığına sığınırım.
★★★
Elim gözyaşlarıma giderken, yüreğime bir ok saplanır...
Ve ben ölürüm...
★★★
Bir başka gün...
Gazetelere yansıyan ramazan sofralarını görürüm.
Abartılı, gösterişli, ziyafete dönüşmüş, israf dolu sofralar...
Donup kalırım.
“Gerçek olamaz” derim.
Büyüklerimizin, din hocalarımızın “israf günahtır” sözleri gelir aklıma.
Babamın, “Allah israf edenleri sevmez” uyarısı çınlar kulaklarımda.
“Eski Türkiye” der, avunur giderim...
Makalenin devamını okumak için linki tıklayınız:
