Eski futbolcularımızdan Cebrail Mermer’le karşılaşmam bana Eren Tunç’un maçını izleme olanağı yarattı. Eren yakın bir dostumun oğluydu ama şimdiye kadar hiçbir maçını izlememiştim. Belki Cebrail’le karşılaşmasam, daha da izlemeyecektim. Babası oğlunun futbol oynadığını söylemişti ama fazla detaylı bilgi vermemişti.
Västertorp’a Eren’i bir Pazar sabahı izlemeye gittim. Cebrail’de gelmişti. Ben gerçekten vücut yapısının ve fiziğinin oldukça futbol oynamaya elverişli olduğunu şaşırarak gördüm. Sanki futbolcu olmak için doğmuştu. Yanımda fotoğraf makinem yoktu ve ben de telefonumun kamerasıyla birkaç pozunu almak durumunda kaldım.
Oyun içinde sürekli hareketli ve avda tavşan kokusu yakalamaya çalışan bir tazı gibi top kokusu kovalıyor. Bireysellikten uzak kendini kollektif çalışmaya vermiş ve gözü hep arkadaşlarının nerelere yöneleceğini bakıyor. Oyun esnasında verdiği paslarla ve yaptığı vücut çalımlarıyla rakibini rahatla ekarte edebiliyor. Gol atmayı sevdiği kadar gol atırmayı da seviyor...
Hoş, çekingen davranışları oyun içerisinde ortadan kayboluyor. Canlı hep top peşinde olan yırtıcı bir kartala dönüşüyor. Yaşından beklenmedik bir biçimde sert şutlar atıyor. Kalecilerin gelecekte çok büyük korkulu rüyası olacağını şimden haber veriyor...
Kendine güveni oldukça fazla ve “başaracağım” diyor.
Sonbahardan itibaren Eren’in maçlarını kaçırmamaya özen gösterek kendisini kutluyor, başarılarının devamını diliyorum.
Mustafa Sönmez / İsveç Postası
