2 Temmuz 1993 tarihi Türk tarihinde görülmemiş bir kıyım acısının günüdür. Bu gerçeği mahkeme başkanı da kayda geçirmiştir. Unutulmaz... Onlarca aydın, yazar, ozan, sanatçı, Pir Sultan Abdal’ı anma şenliğine katılmak için gittikleri Sivas’ta, Kubilay’ın başını kesenlerin, Şeyh Saitlerin, Ebu Suudların...soyundan gelen Atatürk, Cumhuriyet düşmanlarınca Madımak Otelinde yakıldı, öldürüldüler. “Cumhuriyet burada kuruldu, burada yıkılacak,” “Aziz Nesin’e ölüm,” “Cehennem ateşi (otel yakılırken)”...Bunlar höykürülen savsözler.
Hazırlık önceden başlamış. Yerel gazetelerde kışkırtıcı yazılar. İlanlar. Bu sürü ne bir anda oluşabilir, ne de bir anda Sivas’ta ABD bayrağı bulunabilir. Çalışılmış! Dayanağını kimsenin anlayamayacağı kin hunharca sergilenir. Öyle ki aydınlarımızın yan yapıya geçmeğe çalışan öbeği alınmaz, geri itilir. İl yönetimi, vali dışında, bilerek bilmeyerek edilgendir. Asker müdahale etmez. Ankara’yla telefon görüşmeleri sonuç vermez. Hükümet yetkililerinin sorumluluğu büyüktür.
Mesut Yılmaz “Bir operasyon kararını imzaladım ama hatırlamıyorum,” Tansu Çiller “Şükür dışarıdaki halkımıza bir şey olmamıştır” der. Bir yandan da PKK, inşa halindeki enerji hattında egemenlik kurmak amacıyla Karadeniz Bölgesine koridor açmak çabasındadır. Yıllar sonra zamanaşımı kararı verildiğinde Recep Tayyip Erdoğan hayırlı olmasını “temenni” edecektir.
Kıyımın hedefi laik Cumhuriyet olmasına karşın Alevilere düşman yanı da görmezden gelinemez. Kıyım nedeniyle ki geçmişte de uğramışlardır, can güvenliklerini tehdit altında gören Aleviler, genellikle birlikte yaşadıkları mahalleden, büyük oranda, İstanbul Gazi Mahallesi’ne göçerler. Buradaysa yine kıyım uygulanır.
Emperyalizmin operasyonu bu olayların her durumundan belli olsa da toplumda elverişli, kullanışlı kötülük odakları bulunmadan kıyımlar yaptırılamaz. 1940 yılından beri gelen işbirlikçi, gerici, devrim karşıtı siyasetlerin tümünün sorumluluğu açık gerçektir.
Kıyımı izleyen on yıllarda cezaevinde kimse bulunmadığı gibi, sol geçinen kesimler öldürülen aydınlarımızın anılarına saygılı tutumlar içinde bulunmamışlardır. Kıyım laikliğe, Cumhuriyete karşı yapılmasına karşın Şeyh Sait övgüleri, Seyit Rıza için karanfil bırakmalar inatla sergilenmiştir.
Biz görevimizi yapıp belirtelim, bu kafa hiç sağlıklı değil.
