Siyaset, çıkarların savunulması amaçlı eylemler dizisidir. Uygarlıksa bir ülkenin, bir toplumun, maddi ve manevi varlıklarının, düşün, sanat çalışmalarıyla ilgili niteliklerinin tümüdür. Diğer deyişle kültürdür.

Son altmış, yetmiş yıla lambalı radyodan görüntülü telefona, yapay zekâya... uzanan baş döndürücü bir gelişme sığdı. Ne ki insanlığın niteliği, barışa, eşitliğe, özgürlüğe yönelik ölçütlere bağlamında teknikle orantılı gelişmedi. Savaşlar, kıyımlar, açlık, hastalık, egemenlik hamleleri... Emperyalizmin her zamankinden pervasız köleleştirme ataklarına tanığız. Bu güçler kendilerine tehdit olarak gördükleri ulus devletleri zayıf düşürmek amacıyla etnik ve dinci siyaseti yücelttiler. İlginçtir, 11 Eylül 2001 ikiz kuleler saldırısını yaşayan ABD bu konuda başı çekiyor.

İdeolojiler toplumların gelecek tasarımları için önemlidir. Değerli olan, ideolojinin çağımıza yakışır, erdemli, sanayi ve bilişim dünyasının çelişkileri üzerine, hak savunusu üzerine kurulmasıdır. Ne ki söz konusu anlamlı siyaset ve partileşme dışlanmıştır. Etnik, dinci yapılar yayılmacı Batı tarafından fonlanmış, desteklenmiştir. Bu hormonlu siyaset eşitsizlik, tutsaklık, çatışma üreten derebeylik düzenine özgüdür. En az çeyrek yüzyıldır yayılan, beslenen bu anlayış toplumları kuşaklar boyu çürüttü, bilgisiz, sağlıksız bıraktı. Eleştirelliği, ussallığı, aydınlanmayı öldürdü. Laikliği tarikatlara kurban etti.

Siyaseti belirleyen ağalık, tefecilik, reislik yapısı ulusal temsil organı Meclisi edilgen, buyrukla iş görür duruma dönüştürmüştür. Güçler ayrılığı diye bir mekanizma bırakılmamıştır.

Siyasette başat öncelik bireylerin yeteneklerini keşfetmelerini, geliştirmelerini sağlayacak olanakları yaratmaktır. Bunu amaç edinmeyen hiçbir ideoloji, sav, görüş, yaklaşım saygın değildir.